Als 10-jarig jongetje sta ik in de catacomben van het Moses Mabhida Stadium in Durban, Zuid Afrika. Portugal speelt tegen Brazilië en ik sta op het punt om te zien met welke speler ik het veld op mag lopen. Christiano Ronaldo en Robinho springen eruit. Kaká heeft de vorige wedstrijd een rode kaart gepakt en zit op de tribune. Robinho pakt de hand van het kindje voor me vast. M'n moeder zit op de tribune en heeft alles gefilmd.
Op mijn 7e hebben mijn ouders me meegenomen naar Curaçao. Ik voetbal dagelijks met 35℃ en doe mee aan een tekenwedstrijd van een bekende hamburgerketen. De tekening ligt al 2 weken klaar, inleveren doen we op de laatste dag. Een kleine discussie met de manager volgt over de deadline, maar hij geeft direct aan dat het een goede kans maakt.
We zijn op vakantie in Nederland en m'n moeder neemt de telefoon niet op. Zeven missed calls later krijgt ze te horen dat we naar een gele M moeten rijden. Opnieuw zijn we maar net op tijd voor een unieke ervaring. Direct na onze vakantie lopen we naar binnen en staat de hele Mac vol (dat op Curaçao overigens geen uitzondering is). De organisatie en journalisten zijn aanwezig. Een journalist van het Curaçaose Dagblad vraagt welke speler van Brazilië mijn voorkeur heeft. Je raadt het al: Kaká. Robinho is m'n 2e optie.
Soms heb je al geluk genoeg gehad. Buiten het feit dat m'n eerste 2 optie's al verkeken zijn, komt de 1-op-1 vervanger van Kaká aanlopen en pakt mijn handje vast. Niks ten nadele van Júlio Baptista, maar het leven wrijft het er nog wel even lekker in. Ik sta in het midden van 65.000 Vuvuzela's en dat maakt indruk. Gelukkig heeft m'n moeder alles gefilmd en kan ik dit nog vaak herbeleven als ik thuis ben.
Geluk en ongeluk liggen dicht bij elkaar. Uiteindelijk is het enige wat overblijft de ervaring en die was niet mis. Je persoonlijke leven bestaat uit de keuzes die je vandaag maakt en dus kies ik altijd voor de ervaring. Gelukkig of ongelukkig. Soms gooi je 6, soms 1 en vaker wisselt dit zich heel kort achter elkaar af. Als je 80 bent, kun je er op z'n minst om lachen.
Zo kan ik er ook om lachen; dat m'n moeder zo zenuwachtig was, ze moest huilen, vervolgens niet op de opneem-knop heeft gedrukt, maar 1 foto heeft gemaakt van een moment dat ik nooit nog eens zou meemaken. Vijf minuten lang heeft ze de camera voor zich uit gehouden, met als resultaat 1 foto. Niet geheel efficiënt als je het mij vraagt. Misschien had het zo moeten zijn: de beelden vind je alsnog hieronder en de foto is alsof ik het wist.
